نظریه فرایند جدایی گزینی سرزمینی

برای جلوگیری از جدایی گزینی قومی و سرزمینی اولین و مهم ترین راه، پیشگیری به روشهای سیاسی و اجتماعی است. یعنی نباید گذاشت که احساس شهروندی درجه 2 و جدایی گزینی در سازه انسانی نظیر یک قوم بوجود بیاید . فرایند جدایی گزینی قومی : فرایند جدایی گزینی سرزمینی از سوی سازه های انسانی معترض در کشورها از مراحل زیر تبعیت میکند.

 

  1. پیدایش احساس شهروندی درجه دو در گروه و سازه انسانی معترض
  2. ایجاد وتوسعه شعور عمومی نسبت به احساس مزبور توسط نخبگان فرهنگی و بازیگران سیاسی، نظیر شعرا، موسیقی دانها، هنرمندان و... و بسترسازی شکل گیری آرمان سیاسی
  3. توسعه آرمان سیاسی در بین گروه و سازه انسانی معترض
  4. توسعه نقش بازیگران سیاسی و گسترش همنوائی در آرمان سیاسی و انسجام درونی سازه انسانی
  5. شکل گیری عمل سیاسی (درگیر شدن ) نخبگان فرهنگی و بازیگران سیاسی قومی و سازه انسانی با حکومت مرکزی و گروه اکثریت ملی
  6. توسعه منازعه و تغییر موازنه قوا به نفع سازه انسانی سیاسی شده و جدائی طلب
  7. انتزاع فضای جغرافیایی و سازه انسانی معارض از کشور اصلی و تاسیس کشور جدید (نظیر سودان جنوبی )
آخرین به روز رسانی یکشنبه, 28 دی 1393